تیمی از فیزیکدانان دانشگاه کرنل موفق‌شده‌اند اولین پوشش نامرئی‌کننده زمان را بسازند که می‌تواند زمان را تا 110 نانوثانیه نامرئی کند.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) این محققان آمریکایی به ارسال یک پرتو نور از میان دو لنز زمانی پرداخته‌اند که این نور را آهسته و فشرده کرده و سپس آن را دوباره وسعت می‌دهد.

این کار باعث به وجود آمدن یک فاصله در زمان شده که طی آن وقایع رخ داده طی یک بازه زمانی «نامرئی» شده و قابل مشاهده نخواهد بود.

در این حالت، بینندگان به مشاهده منظره‌ای خواهند نشست که کاملا متفاوت از اتفاقی است که در حالت پوششی می‌افتد.

تا کنون این محققان توانسته‌اند زمان را تنها برای 110 نانوثانیه نامرئی کنند و در تلاش هستند که آن را تا 120 میکروثانیه افزایش دهند.

بااین حال، همین زمان نیز در حال حاضر یک دستاورد بزرگ محسوب شده و در نسل ابداعات این چنینی، اولین به شمار می‌رود.

شنلهای نامرئی‌کننده از مدتها پیش رویای جامعه علمی بوده و تاکنون تنها در فیلمها و داستانهای علمی و تخیلی ظهور پیدا کرده است.

همانطور که یک شنل نامرئی به دور فوتونهای نور پیچیده و جسم را پوشش می‌دهند، شنل زمانی نیز بر دستکاری بر نور برای دستیابی به هدفی مشابه تکیه دارد.

با این حال تفاوت عمده آن دو این است که دستگاه جدید به جای خمیده کردن نور، آن را آهسته کرده و سپس نور را برای تولید یک فاصله که اجسام در آن محو می‌شوند، سرعت می‌بخشد.

پیش از این نیز محققان دانشگاه دوک در سال 2009 یک شنل نامرئی کننده پهنای باند صفحه زمین را رونمایی کردند که می‌توانست مسیر امواج الکترونی را پوشش بدهد.

سال 2010 نیز محققان انگلیسی دانشگاه سنت اندرو موفق به ساخت ماده‌ای موسوم به متافلکس (Metaflex) شدند که ممکن است در آینده راهی برای ساخت الیافی که نور را منحرف می‌کنند، ارائه دهد.

دانشمندان دیگر نیز توانسته‌اند متاموادی بسازند که نور را خمیده و شیاردار کرده تا اجسام را در طول ‌موجهای بالاتر نامرئی کند.